Het is nu vier uur 's middags en heerlijk warm in de kamer. Ik ben omringd door slapende katten. Naast mijn computer ligt Junior met zijn poot over zijn gezicht. Boven de computer op een plank in een rieten mand ligt Cleo, de moeder van het gezin. Aan weerszijden van de vensterbank liggen Tam en Kitty. Op de vloer naast de boekenkast ligt Jasper te snurken. Minou verkiest vandaag de tas in de opening van de deur. Het gaat goed met haar. Twee maanden geleden was zij jarig. Zij werd toen twee jaar. Het is nu iets meer dan een jaar geleden sinds het ongeluk. Eerst was het niet duidelijk wat wij moesten doen. De poot was verlamd en de mogelijkheid van amputatie kwam ter sprake. Minou was echter te zwak voor zo'n zware operatie en wij voelden er eigenlijk niet veel voor om nu al te kiezen voor amputatie. Eerst wilden wij alle andere mogelijkheden uitproberen en Minou de tijd geven om te genezen. Minou heeft truitjes, sokjes en verband aangehad. Haar pootje stond naar achteren geklapt en zij sleepte met de bovenkant van haar pols over de vloer. Omdat ze totaal geen gevoel in haar poot had, moest het beschermd worden anders zou zij het beschadigen zonder dat zij daar iets van zou merken. Het ging een tijdje goed, maar toen had Minou het door hoe zij haar sokjes en verband kon los te maken. Een deel van de zenuwen had zich hersteld en langzaam kreeg Minou weer gedeeltelijk gevoel in haar poot. Het gevolg daarvan was dat zij steeds meer kon doen met de poot. Minou was enorm actief, daardoor verwondde zij haar pootje regelmatig. De huid aan de bovenkant ging door slijtage steeds vaker stuk. Een betere oplossing moest daarom gevonden worden. Samen met de dierenarts bekeken wij de mogelijkheden. Wonderbaarlijk genoeg waren de zenuwen voldoende herstel om Minou de mogelijkheid te geven om haar poot weer te gebruiken. Amputatie was daarom niet langer aan de orde. Gekozen werd voor een operatie, waarbij getracht zou worden om de stand van de poot te verbeteren. Op 11 mei 2004 voerde Dokter Geurt v/d Brink de zware operatie uit. Op diverse plekken werd de poot gebroken en met pinnen werd haar polsgewricht vastgezet. De bedoeling was om het gewricht stijf te laten groeien, waardoor zij haar handje niet meer naar achteren zou slaan. Na de operatie kreeg Minou een gipsverband om haar pootje. Het gipsverband werd na een week vervangen door verband zonder gips ondersteuning, maar een paar dagen daarna kreeg Minou echter lichte koorts en tranen stroomden over haar wangen. Het was duidelijk aan haar te zien dat zij pijn had. Vol twijfels waakten wij naast haar bedje tot de volgende ochtend. De koorts was gestegen en wij wilden niet langer wachten. Het was zondag, maar gelukkig konden wij direct terecht bij dierenarts Esther Soeteman van het dierenkliniek. Het verband werd weggesneden. De poot was opgezwollen en duidelijk ontstoken. Het leek Dokter Soeteman verstandig om Minou voor de nacht in het dierenkliniek te houden. Maandagmorgen zou Dokter v/d Brink de behandeling weer kunnen overnemen. We lieten ons klein kattenmeisje op de arm van Dokter Soeteman achterlaten en namen bij de deur afscheid van haar. De volgende dag bekeek Dokter Geurt v/d Brink, de chirurg die de operatie had uitgevoerd, haar poot. Het verband had vermoedelijk te strak gezeten. Volgens hem was het tijd dat het verband afgehaald werd. Minou moest leren lopen op de poot en daardoor zou de onderkant weer verharden. Gewapend met pijnstillers en een antibiotica kuur gingen wij opgelucht weer naar huis. In de auto was zij rustig alsof zij wist dat alles in orde was en dat zij weer naar huis mocht. De eerste paar dagen was zij nog te ziek om erg actief bezig te zijn, maar daarna begon zij weer door het huis te rennen en te spelen. Dit bleek toch niet zo goed te zijn voor haar pootje. Een week na het verwijderen van het verband moesten wij weer op controle. Dokter v/d Brink vond het beter om het verband weer om te doen. Iedere week zou het verband verschoond moeten worden, maar hij ging op vakantie en daarom zou Dokter Soeteman de zorg van Minou overnemen. De dag waarop Minou echter voor controle kwam was Dokter Soeteman vrij. Een andere vrouwelijke arts had die dag dienst. Onder lichte algehele verdoving werd het verband van Minou haar poot open gesneden. Al snel bleek dat één van de zijpinnen uit het enkelgewricht stak. Chirurg Marcel Reijers was op dat moment gelukkig aanwezig en heeft toen de pin verwijderd. De poot had een flinke abces, maar zonder de pin had het gewricht niet genoeg steun en zou het verkeerd genezen. Uiteindelijk leek het Dokter Reijers beter om weer een gipsverband om de poot te doen en met antibiotica het abces te bestrijden. De daarop volgende week verwijderde Dokter Reijers de andere pinnen. Het was noodzakelijk. Ze staken te ver uit de poot. Het abces was nog niet genezen, maar het gipsverband moest weer om anders zou de stand van de poot niet verbeteren. Twee weken bleef het gipsverband om de poot zitten zonder dat het verband werd verschoond. Het gewricht kreeg daardoor de kans om verder te verstijven. Toen mocht verband er af. Thuis gingen wij door met het schoonwassen van de wond. Minou moest voorlopig de antibiotica blijven gebruiken en de genezing ging daarna voorspoedig. Het is vandaag maandag 9 september 2004. Vanmorgen was Minou voor haar laatste controle bij Dokter Geurt v/d Brink. Het was geweldig om te zien. Zij sprong vanzelf op de behandel tafel en daarna sprong zij er weer vanaf. Goed te zien was toen dat zij haar handje naar voren sloeg en nu op de onderkant van haar poot liep. Dokter v/d Brink was heel tevreden en wij waren trots op ons dappere meisje. Nu ligt zij dus te slapen, alsof zij weet dat het eindelijk voorbij is. Geen operaties meer en geen vervelende controles. Zij kan en mag nu weer een vrolijk kattenmeisje zijn. Veilig thuis bij haar familie. Dit verhaal heb ik geschreven voor een ieder die belangstelling heeft getoond gedurende de afgelopen tijd. Onze dank gaat naar hen die ons bijgestaan en gesteund hebben. Fam. Serkei - Dordrecht
Op donderdag 24 april 2003 veranderde Minou haar leven ingrijpend. De hele dag had zij met de rest van onze katten in de tuin gespeeld. Wij waren bezig geweest met het plaatsen van een overkapping langs de tuinmuren, zodat de katten niet uit de tuin konden gaan. Slechts een gedeelte moest nog worden gedaan en juist daar wist Minou die dag tegen de avonduren uit de tuin te ontsnappen. Rond 7 uur 's avonds werden de katten binnen geroepen. Minou ontbrak. Het was duidelijk dat het haar gelukt was te ontspannen uit de tuin. We bleven roepen en gingen ook buiten kijken of wij haar konden vinden. Helaas zonder succes. De volgende ochtend om 6 uur begonnen wij weer met onze zoekactie. Gelukkig zagen onze naaste buren ons zoeken en begrepen dat wij een kat kwijt waren. Zij keken toen in hun eigen tuin en daar vonden zij Minou. Een klein hoopje ellende. Koud en zwaar ademend met een verlamd pootje. Wij spoedde ons naar het dierenziekenhuis alwaar wij te horen kregen dat zij onderkoeld en in shock was. Daarbij had zij een gat in haar linkerlong en een klaplong. Hierdoor was er lucht tussen haar huid en haar romp terechtgekomen. Tevens was haar voorpootje verlamd vanaf de schouder. Vermoedelijk waren de zenuwen van de poot losgescheurd. Wij werden er op gewezen dat zo'n verlamming meestal leidde tot amputatie van de poot. Onze eerste zorg was echter dat Minou het er levend van af bracht. Haar lichaam moest weer op temperatuur gebracht worden. Het gat in haar long moest dichten en de ingeklapte long moest herstellen. Minou had in de namiddag nog steeds problemen met ademden. Daarom werd met een naald lucht uit de borstkast gezogen om de ingeklapte long wat ruimte te geven. Het was hartverscheurend om onze kleine meid te zien. Ze lag daar, aan het infuus en grotendeels kaalgeschoren, met grote ogen van schrik, naar ons te kijken. Ze herkende ons en wilde naar ons toe kruipen, maar haar verlamde pootje en haar andere pootje, waaraan het infuus bevestigd was, maakte dat onmogelijk. Wij voelden ons machteloos. Met tranen in onze ogen bleven wij naar haar kijken totdat het tijd was voor ons om naar huis te gaan. Zaterdag, tijdens ons bezoek aan Minou in het dierenziekenhuis, vertelde dierenarts Buys ons dat haar ademhaling rustiger werd en dat zij het minder benauwd had. Zondag konden wij om 12 uur al naar haar toe. Met vreugde zagen wij hoe zij ons herkende. Zij was levendig en had gegeten en gedronken. Minou vond het heerlijk om door ons geaaid te worden. Terwijl wij daar waren ging ze op de bak. Stuntelig probeerde zij haar plas af te dekken. Op dat moment vroeg ik mij af hoe het verder moest met haar. Zou zij in staat zijn om een redelijk normaal leven te kunnen leiden met slechts drie poten? De dierenarts kwam langs en was positief gestemd over haar genezing. Zij had echter nog steeds veel lucht onder haar huid. Je kon het horen wanneer je haar aanraakte. Het maakte een knisperend geluid. Gelukkig was haar ademhaling rustig. Vermoedelijk was het gat in haar long gedicht. Door middel van röntgen foto's zouden wij dat kunnen zien. Maar daarvoor moesten wij tot maandag wachten. Minou zou dan opnieuw onderzocht worden en er zouden foto's gemaakt worden. Wij zouden maandag om 15.30 uur tijdens ons bezoek aan Minou te horen krijgen wat de resultaten waren van het onderzoek. Maandag klokslag half vier waren wij in het dierenziekenhuis. Bij de balie keken zij lachend op. Wij konden zo doorlopen. De afgelopen dagen waren wij zo vaak in het dierenziekenhuis geweest, dat men ons nu wel kende. Op de bovenverdieping ontmoetten wij de assistent, maar Minou zagen wij niet. Paniek sloeg om ons hart. Was het dan toch fout gegaan in de nacht? Had ze het niet gered? Het gezicht van de assistent stelde ons gerust. Ze lachte. Dat was een goed teken toch? We konden plaats nemen op de stoeltjes in de gang. Gedrieën zaten wij daar. Wachtend op wat zou komen. Het duurde naar ons gevoel erg lang, maar eindelijk kwam de assistent met Minou de gang in gelopen. Zo snel als wij konden namen wij haar op de arm. Knuffelend en aaiend stonden wij daar. Het was wel vreemd om haar op te tillen. Nog steeds kon je het knisperen van de lucht onder haar huid horen. Het gevoel dat wij haar pijn konden doen maakte dat wij haar heel voorzichtig terug deden in haar kooi. Ze wilde echter steeds eruit. Ze was zo blij om ons te zien en kon er geen genoeg van krijgen om door ons geaaid te worden. De assistent kwam de kamer in en verklapte ons dat Minou met ons naar huis mocht. Wij hadden er stilletjes op gehoopt en waren blij dat het zover was. Eindelijk kwam dierenarts Buys. Hij bevestigde dat Minou vandaag naar huis mocht. Samen bekeken wij de röntgenfoto's. Op de foto's konden wij zien dat er nog steeds veel lucht onder de huid en in de borstkast zat, maar dat de ingeklapte linkerlong zich hersteld had. Minou was voldoende genezen om naar huis te gaan. Ze had alleen tijd nodig om verder te herstellen. Haar voorpootje zou verlamd blijven, maar voorlopig werd er niets aan gedaan. Amputatie was van latere zorg. Minou mocht naar huis. Dat was het enige dat telde. Dankzij de goede zorg en kundigheid van de dierenartsen en de assistenten in het dierenziekenhuis te Dordrecht heeft onze lieve Minou het overleefd. Eens zal zij weer met haar broertje en zusje kunnen spelen in de tuin. Minou was alweer een paar dagen thuis. Ze had duidelijk last van haar buik en was nog steeds heel erg moe. Wij maakten ons zorgen, want zij zou zich al wat beter moeten voelen. Haar ademhaling leek weer wat sneller te gaan dan toen zij pas thuis was gekomen. De gedachte rees dat er wat meer aan de hand was en dat de dierenarts het over het hoofd had gezien. Gelukkig konden wij op vrijdag 2 mei voor controle naar het dierenziekenhuis. Dierenarts Buys constateerde een breuk in haar buikwand. Haar darmen waren door deze breuk naar buiten gezakt en zaten onder haar buik. Dit was vermoedelijk de reden waarom zij zo moe was en steeds pijn had. Het was beter voor Minou om gelijk geopereerd te worden. Wij konden niet anders doen dan naar huis gaan. Wanneer Minou wakker was zouden wij gebeld worden om haar op te halen. Zonder complicaties mocht zij gewoon weer mee naar huis. Om 18.00 uur werden wij gebeld. Alles was goed gegaan en de breuk was hersteld. Geschrokken van de wond op haar buik vroeg ik of zij echt niet een nachtje moest blijven, maar dat was niet nodig. Wij kregen de nodige medicijnen mee en konden opgelucht weer gaan. Maandag moesten wij terug voor nacontrole. Maandag 5 mei. Vandaag moet Minou voor nacontrole bij de dierenarts zijn. Het weekend is goed gegaan, met uitzondering van één hechting die los gegaan is. Minou verdraagt het kapje zonder morren. Ze probeert zich te wassen. Dat betekent meestal bij katten dat zij zich goed genoeg voelen om zich te verzorgen. Het op de bak gaan verloopt goed. Minou sleept wel met haar poot, maar schijnt daar niet echt hinder van te ondervinden. We gaan gedrieën naar het dierenziekenhuis. Ondanks dat het een vrije dag is vandaag wordt er daar gewoon gewerkt. De dierenarts is tevreden. De hechtingen zien er goed uit. Er is alleen wat wondvocht ophoping in het huidzakje waarin de darmen hadden gezeten. Met een spuit wordt zoveel mogelijk uit gezogen en met een nietapparaat wordt de los gelaten hechting vervangen door een nietje. Minou ondergaat dit alles rustig, maar is wel blij als zij weer terug mag in haar reismandje. De eerstvolgende keer, dat wij terug verwacht worden, is over 10 dagen, wanneer de hechtingen er uit moeten. Het is waar wat gezegd wordt over katten. Katten hebben een geweldige overlevingsdrang. Toen het ongeluk met Minou pas was gebeurd, zag het er slecht uit voor haar. De kans dat zij het niet zou halen was heel groot en wij hebben dan ook de eerste paar dagen met angst in het hart naar haar herstel gekeken. Nu ziet het er heel anders uit. De vooruitzichten zijn goed en wij gaan met goede moed hopelijk voor de laatste keer naar het dierenziekenhuis. Het personeel daar is geweldig, maar ik zie ze toch liever onder andere omstandigheden. Dierenarts Buys is de vriendelijkheid zelve en haalt rustig de hechtingen uit. Het is een enorm litteken, maar ook daar is mee te leven. Minou is rustig en er worden voor het laatst röntgenfoto's gemaakt. De foto's laten een goed beeld zien. Alles zit weer netjes op z'n plaats en wij mogen weer gerust zijn. Even wordt er nog gesproken over haar pootje, maar wij besluiten dat voor een later tijdstip te laten. Over een maand zullen wij Minou weer brengen voor controle en dan zullen wij bespreken of wij al dan niet over gaan tot amputatie van de poot. Zolang Minou geen sleepwonden krijgt of andere verwondingen aan de poot, lijkt het ons beter om haar pootje te behouden. Wij moeten er wel voor zorgen dat zij het pootje zo min mogelijk kan beschadigen, daarom krijgen wij speciale wikkeltape mee. Daarmee maken wij een kousje over haar pootje waardoor vrij rond kan lopen in huis en in de tuin. Er is nu alweer een week verstreken sinds de hechtingen verwijderd zijn. We zijn nog één keer terug geweest, maar het was loos alarm. Het lijkt misschien overdreven, maar liever één keer teveel dan te laat. De kalender staat op 22 mei en er is weer rust in het gezin. Minou heeft dankzij onze knuffeltherapie weer haar plaats binnen het gezin gekregen. In het begin wilden haar medekatten niet veel met haar te maken hebben. Ze rook anders en was schuw. Nu heeft zij weer de geur van ons en kan zij weer mee doen met de rest. We waren wat huiverig voor de trappen in huis, maar ook daar schijnt Minou geen problemen mee te hebben. De afgelopen drie dagen heeft zij lekker met haar broertje en zusje in de tuin gespeeld. Wij hebben een truitje voor haar gemaakt, waarmee haar verlamde pootje beschermd wordt. Het kousje gemaakt van tape was geen succes. Zij had het binnen korte tijd los. Nu zij ook buiten speelt loopt zij gevaar dat zij het pootje verwondt. Het truitje schijnt prima te werken. Zij rent en speelt bijna net zo als vroeger. Gisteren hebben wij haar op de hoge linnenkast in de slaapkamer gevonden. Vroeger was dat haar favoriete slaapplaats. Op de een of andere manier is het haar gelukt om op die hoge kast te springen. Ze moest zeker 1,5 meter overbruggen. Wat haar ook gelukt is. Slapen op ons bed is ook zeer in trek bij haar. Dat was vroeger ook al zo. Het lijkt er op dat zij langzaam begint te vergeten wat zij heeft moeten doorstaan. Zij lijkt steeds meer op de Minou van vroeger. Lief, dol op knuffelen en oh zo ondernemend. Ze is en blijft een schatje en wij zijn blij dat zij nog steeds bij ons is.
